De eerste dag van de lente en 2 gewonnen wedstrijden op rij zorgen voor het nodige optimisme als we afreizen naar Alphen. We nemen het op tegen een team met evenveel punten als wij (6 uit 5 wedstrijden). We delen de 2^e plaats in de competitie. De thuiswedstrijd tegen Alphia wisten wij te winnen. Een spijkerhard duel, waarbij ik de acties van nr. 72 in herinnering wil roepen die mij onderandere invalide schopte en die van nr. 59, die Marius duwde terwijl hij op de bank zat.

 

We togen met 6 (!) man naar Alphen. Ik heb de hele nacht de politiescanner afgeluisterd of misschien ene M.B. te H. ter sprake zou komen die verzeild is geraakt in een of andere vechtpartij na het bestellen van 20 glazen bier. Dergelijk bericht kwam niet over de radio, dus ik heb tot aan het vertrek bij de Marehal in de veronderstelling geleefd dat Mark Bader zou meedoen. Helaas, een enkelblessure houdt hem thuis. Ook de andere Mark (Mulder) is niet van de partij. Hij verkiest het coachen van U20 boven het spelen met H1. Jammer, want Mark M. is altijd goed voor tenminste 12 punten. Hij maakt er een gewoonte van om in de laatste seconde van elke kwart een driepunter te scoren.

 

Aangekomen bij Alphia valt onmiddellijk de architectuur op van de sporttempel. De kleedkamers delen een en dezelfde doucheruimte. Dit betekent na afloop wassen met de vijand.

 

 

Net voor aanvang van de wedstrijd roept het scheidsrechtersduo de teams bijelkaar. Ze maken duidelijk streng te fluiten en geen commentaar te dulden. Een goed begin, denk ik. Als de scheidrechters het bloedbad van ons eerder treffen kunnen voorkomen, dan zijn ze wat mij betreft geslaagd. In mijn ooghoeken zie ik 72 en 59 van Alphia hun trainingspakken uittrekken.

 

 

De tip-off wordt door Marius gewonnen en binnen 2 passes gaat de bal door de ring. We openen snel met een 0-4 voorsprong. Het eerste kwart eindigt in 18-19. Nr. 72 heeft zijn streken nog niet afgeleerd. Laten we het beestje bij de naam noemen: Johan Kok. Ik schat dat hij even oud is als ik. Johan is iets kleiner. En sterker, dat moet ik toegeven. Johan houdt zich staande door te trekken en te duwen. Hij heeft een gebrek aan incasseringsvermogen, want hij schreeuwt het uit wanneer hem zelf iets onrechtmatigs wordt aangdaan. Ik krijg opzettelijk een elleboog in mijn gezicht als hij zich aanbiedt. Ik waarschuw hem dat het uit de hand loopt als hij hiermee doorgaat. Hij verweert zich door te roepen dat het slechts om uitboxen gaat. Het heeft inderdaad iets met boksen te maken. Het siert de arbitrage dat Johan Kok in het 1^ste kwart 3 fouten achter zijn naam heeft staan. Maar wat bezielt nou toch zo’n figuur.

 

Hoe aardig het eerste kwart is gegaan, zo beroerd gaat het in het 2^e kwart. Alphia loopt 20 punten uit. Nr. 59 krijgt het op zijn heupen en neemt in dit kwart 13 van de 33 punten voor zijn rekening. Wij lijden veel balverlies. We hebben geen antwoord op het harde spel van Alphia. Alleen Marius weet nog een potje te breken. Het 3^e en 4^de kwart gaan in scores ongeveer gelijk op, maar het gat dat is geslagen in het 2^e kwart is niet meer goed te maken. Justin is nog verwikkeld in een opstootje, Lars D. is op de grond gekwakt en heeft daar een snijwond aan overgehouden en mijn kaken zijn gekneusd. Alphia is sterker gebleken, scoort makkelijker en speelt aanzienlijk fysieker. In sommige gevallen gewoonweg gemeen. De scheidsrechters hebben woord gehouden door streng te fluiten. Ze hebben het goed gedaan.

 

Eindstand wedstrijd: 96-68

 

 

 

Marius 35, Olaf 13, Lars B. 7, Lars D. 6, André 4, Justin 3